تا اطلاع ثانوی تعطیل است

مرد دست زنش را می گیرد مینشاندش لب تخت.
به زنش می گوید: نگاه کن !
زن می گوید : اینجا که چیزی نیست .
 مرد می گوید : همین دیگه ! چرا توی دلم هیچی بند نمی شه ؟
زن دست می کشد روی شکمش  : میپیچه . بدجور .
مرد حواسش نیست : یعنی هیچکس نمیدونه چرا ؟ بالاخره باید یه جوابی داشته باشه .
زن دلش لواشک می خواهد : ماهی دیدی توی دلت بچرخه ؟ هم حال میکنی هم حالت به هم می خوره .
مرد می گوید : نکنه دل من هم جایی سر خورده ؟
زن به بهارخواب خانه ی پدرش فکر می کند :  فکر می کنی اونشب کسی ما رو دید ؟ همش فکر میکنم یه نفر داشت ما رو زیر پشه بند دید می زد . ( اصلا منتظر جواب مرد نیست ) نباید چراغ رو روشن میگذاشتیم .
مرد یک لحظه می اندیشد که اگر تاریک بود که نمیتوانست هیچ سایه ای را روی تن زن ببیند و اصلا هوس زن به سرش نمی زد . یعنی بچه دار شده بودند به خاطر روشن بودن یک چراغ ؟( بر میگردد سر موضوع خودش): اصلا به این موضوع فکر کردی که چرا مردا هرزه تر از زنها هستن ؟فقط از این هرزگی ردی به جا نمیزارن .
زن پستانهاش را توی سینه بند جابه جا می کند و یقه اش را میکشد بالا : چی ؟
مرد : تو حواست به من نیست ؟

ادامه دارد ...

عشق نبود یک جور چسبیدگی یک آدم بود به یک آدم . این که می گویند عشق اسمی بود که توی ادبیات گذاشته بودند روی این رابطه .  زندگی که ادبیات نیست . یک چیز درهم و برهمیست از خوردن و خوابیدن و شاشیدن و ریدن به هیکل آدمهایی که هی می آیند میکوبند توسرت که آدمی را آدمیت لازم نکرده داشته باشد . بنشین توی یکی از همین دکانهایی که پول یک آدم را می گذرند روی جان یک آدم دیگر و شیره ی زندگیت را می کنند توی شیشه و تو با یک سیخ بال کباب شده سر می کشی بالا سلامتی یک از خودت بیچاره تر . 

شنبه تمام شد . امروز یک شنبه است . فردا دو شنبه . پس فردا سه شنبه . هر روز انگار نشانی از شنبه درش هست . تنها می ماند جمعه .

پس جمعه ها را عشق است سلیطه ی پرده نشین ...

فرصت  تمام شد .......

 شنبه شاید آخرین تلاش من باشد برای جدا کردن یک طناب سیاه و  سفید از انبوه مارها ... شنبه شاید شروع دوباره باشد برای بهار نارنج . شنبه منتظر عاشقی خواهم ماند در کنج کافه ای شاید ... پشت مه دود سیگار ... 

خدا !

شوخی ندارم با تو ... این آخرین فرصتیست که به تو می دهم ...
شنبه اگر آمد که آمد ... اگر نیامد  بیا این چند تکه اثاثی هم که مانده اینجا بردار و گورت را برای همیشه گم کن .

 آنچنان پنبه ات را خواهم زد که شیطان بیاید پادرمیانی کند این وسط .

ای لولی بربط زن تو مست تری یا من ؟

بعضی چیزا قشنگتر از اونیه که واقعیت داشته باشه ....

در فکر تو بودم که یکی حلقه به در زد ........

تو وقف خراباتی

دخلت می و خرجت می .....

برای مرگ زود بود

آغوش پیراهن تو

بوی ۱۵ سالگی می داد  

تيري كه از كمان ارادت معشوق رود ، چون قبله توئي ، تو آمد، گو خواه تير جفا باش و خواه تير وفا . . .  از اينجا بود كه ابليس ـ لعنته الله عليه ـ لعنت خدا را پذيرفت،چون اين لعنت خواست خدا بود.

سوانح - احمد غزالی

شاعری
آویزان هر ضریح
زائر هر معبد
برای بودن یک زن
با خدا چانه میزند

شعر می شوی ؟ 
گناه سرودنت را خودم به گردن می گیرم

لیمو می شوی ؟
بوت کنم
 ناخن بکشم روی پوستت
پر کنی حجم اتاق را

سوار دود سیگارت
روی سقف پهن می شوم

من آن توام

مرا به خود باز مده

خدا باد را آفرید 

به نیت پریشانی موهات

معذرت میخوام از همه اگه یه حس غمگینو آوردم تو اینجا و نوشتم . من الان خوبم ... خوب خوب
... همه چی هم خوبه ....

اگه بودی امسال سه ساله میشدی . خودم برات یه کیک کوچولو می پختم و شمعاشو فوت میکردیم . شیرینکم . اگه بودی الان مامی تنها نبود .... اگه بودی الان مامی بغلت می کرد . مامی رو دوست نداشتی که رفتی ؟ مثل بابات ؟ میدونی بابات الان یه جای دیگست ؟ بغل یکی دیگه ؟ میدونی مامی مونده و گربه هاش ؟ می دونی چقدر تشنه ی اون دستای کوچولوتم ... تشنه ی جوراب پات کردن و ماچ کردنت . تشنه ی مامی گفتنت ... اگه بودی و اگه می موندی برام الان من به جای اینکه اینجا اشکامو پاک کنم و تق تق بزنم رو دگمه های کیبورد انگشتمو می ذاشتم  کف دست کوچولوی تو میخوندم ....لی لی لی لی حوضک

 حتی انقدر تو شکمم بزرگ نشده بودی که حست کنم ... که مثل ماهی بچرخی و مامی  دلش ضعف بره برا زاییدنت ... 

دلم برات تنگ شده

صدات که می کنم
می مانی میان یک معجزه و انکار
میان خدا و یک شاعر

باد می آید
مسح میکند ساق پات را

نشان کرده من شوی
ناف زمین را به نام تو می برم

خدا این وسط چه کاره است
جان  من به نفس تو بند شده