تا اطلاع ثانوی تعطیل است

پــــــــر کــن پیـــــــــالــه را...

کین جام آتشین
دیری است ره به حال خرابم نمی برد.
این جام ها ــ که در پی هم می شود تهی ــ
دریای آتش است که ریزم به کام خویش
گرداب می رباید و ابم نمی برد!
                      

من با سمند سر کش جادویی شراب
تا بی کران عالم پندار رفته ام
 تا دشت بی کران اندیشه های گرم 
 تا مرز ناشناخته مرگ و زندگی 
تا کوچه باغ خاطره های گریز پا
تا شهر یاد ها.....
دیگر شراب هم 
جز تا کنار بستر خوابم نمی برد!

هان ای عقاب عشق!
از اوج قله های مه آلود دور دست
پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من
انجا ببر مرا که شرابم نمی برد !
آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد !
                                    
در راه زندگی
با این همه تلاش و تمنا و تشنگی
با اینکه ناله می کشم از دل :که آب ...آب !
دیگر فریب هم به سرابم نمی برد
                                       پر کن پیاله را..........

فریدون مشیری نوشت و ما هزار بار با خواندنش آن را سرودیم

دوباره

ده باره

صد باره

 
برگرد
به شیراز
قرن هشتم

من برای تو هیچم
در تمام طول تاریخ
من کلمه برای تو کم می آورم

فقر
گاهی گریبان یک شاعر را
توی شعرش هم رها نمی کند

ساکت شدم

ولی سکوت هم

فایده ای نداشت

از هجوم کلمه به تو پناه می برم

روزهای تلخیست . من طعم گس پاییز میدهم . بی آغوش  .

و شما در فاضلابهای بیمارستانی

همراه باند و سرنگ و خون

مدفون شدید

چه رویایی

کودکان بدون مادر

شیرینکهای من

هذیان

بعد از زاییدن دو پاره گوشت

بعد از زاییدن تکه تکه خون

من

مادر بدون کودک

یک قطره بدیم و نام باران بردیم

ده بار شتر زیره به کرمان بردیم

موریم که از حراج اندام ملخ

یک تکه ی پا نزد سلیمان بردیم

آه که من دوش چه سال بوده ام
آه که تو دوش که را بوده ای

زهره ندارم که بگویم تورا
بی من بیچاره کجا بوده ای

رشک برم کاش قبا بودمی
چون که در آغوش قبا بوده ای

آینه ای رنگ تو عکس کسیست
تو زهمه رنگ جدا بوده ای

رنگ رخ خوب تو آخر گواست
در حرم لطف خدا بوده ای

خیلی از اشعار ادبیات عرفانی ما به طنز شبیه میشه . مثلا این شعر رو اگر جدا از صدای اهورایی استاد و بدون توجه به حضرت مولانا  بخونیم چی دستگیرمون میشه ؟

معشوقه هوسران که معلوم نیست تو بغل کی بوده و الانم عاشق ابله داره میگه نه عزیزم به گمانم در حرم لطف خدا بوده ای ..... با ادبیات نسل سوم به طرف می گن چی ؟

پ.ن : من با این قطعه سالها زندگی کردم ولی این برداشتها مال شبهای چرت و پرتی خوابگاهه دیگه آدم بی کار و شب و تنهایی و خرخر ۶ تا آدم .... 

الان ۷ میلیاردیم

بگو ۷ میلیارد هم توی این چند ده هزار سال زنان زاییده باشند

نئاندرتالها را هم فاکتور بگیر

از لوسی به این طرف

خدا

بین این همه آدم

بگذار من تو را نپرستم

بی خیال من شو !

من را نشمار .

تکرار می شوم
هر روز
در اتاق خواب و آشپزخانه
در داستانهای کودکم
در جورابهای نشسته
تکرار می شوم
صبحانه نهار شام

بی هیچ بدعتی
همان پیامبر دیروزم

من عاقبت به خیر نشدم

گناه از من بود  ؟

یا خدا حواسش به تو نبود ؟